17 mayo 2007

Alida M. Altenburger

El otro día limpiaba mi correo y di con una necrológica que había escrito para el fanzine Despregable meses atrás. Había muerto Alida Valli. Ella me prestó su nombre no sólo para firmar en el fanzine durante dos años; ya me lo había adueñado en otras ocasiones para usos diversos. El día que Alida falleció, varias personas me enviaron un mensaje de pésame. Alguien me preguntó incluso si me había sentido rara. Dije que sí.

Durante un tiempo pensé si, una vez muerta ella, debía seguir firmando como Alida.

El caso es que hace poco, escribiendo unas líneas sobre el rodaje de "Cadeas", me dí cuenta de que de manera inconsciente nuevamente había firmado como Alida Valli. ¡Va a ser que no hay manera de enterrarla! Pues que viva entonces.

Aquí os dejo el texto que escribí el día que murió. Está en gallego, pero ni ganas tengo de traducirlo. Yo creo que se entiende todo...



ALIDA, SEMPRE EN VIENA. Por Alida Valli.

Só me dín conta de que tiña a miña man sobre a súa cando a retirei. Cando me puxen en pe e baixei a vista para mirar o seu rostro. Non tiña unha cara bonita, ése era o problema. Era unha cara para vivir con ela un día tras outro. Era unha cara para toda a vida”.

“O terceiro home”, Graham Greene.


Alida Valli morreu. E é por iso que quero escribir estas palabras.

Alguén me dixo: “Alida, cóntanos algo da túa historia”. E no fondo do meu corazón xurdiu unha pequena chispa de orgullo e de tristura, todo a un tempo. O cine, no seu século de vida, ten dado moitos nomes que merecen ser recordados, pero todos sabemos que nisto de permanecer na memoria non importan tanto os merecementos como a boa estrela. Eu fun unha estrela, pero fugaz. Aínda que fixen casi un centenar de peículas, moitas delas con grandes directores, non é o mesmo brilar a este lado do oceáno que no outro... e no outro non estiven moito tempo.

Se a algún dos que me lembran lles preguntades por mín, diránvos: “Ah, sí, unha actriz italiana”. Sen embargo nacín como Alida María Altenburger, meu pai era austríaco, e o pobo onde cheguei o mundo está en Croacia, aínda que os seus habitantes acostumáronse a que o nome do estado que os albergaba mudase co devenir dos tempos. Traballei en moitos lugares; fixen de italiana, pero tamén de francesa, inglesa, americana ou rusa, e realmente nin eu mesma sabería dicir xa a qué lugar pertenzo.

... Posiblemente, de pertencer a algún, pertenzo a Viena. Esa Viena de posguerra. Alí engatusei cos meus ollos tristes e o xesto perdido a Holly Martins, un escritor que bebía demasiado e se namoraba das rapazas que non debía. O son da cítara, o rostro melancólico de Joseph Cotten, o sorriso burlón de Orson Welles, fixeron que eu formase parte dunha película inesquecible que fica entre as mellores da historia do cinema.

Pero tamén tiven outra vida mais aló de Carol Reed. Da man do poderoso O’Selznick, viaxei a América, onde pretendían converterme na nova Ingrid Bergman. Hitchcock non quedou contento comigo porque non era eu a muller que buscaba. El quería unha diva: quería á Garbo. Mais Alida éravos unha clase de muller ben distinta. A miña aventura ó outro lado do charco finou e nos anos cincuenta regresei a Roma. Vivín amores tolos da man de Visconti, puiden saborear o xenio de Bertolucci, arrinquei lume da pantalla con Paco Rabal, e amosei orgullosa a miña vellez na pantalla coa maravillosa Vanessa Redgrave. Mais sobre todo... vivín intensamente. Quen sabe. Puidera ser, tal vez, que esto non sexa mais que un falso funeral. Tal vez Harry Lime acuda ó meu enterro tratando de averiguar se son eu ou é outra a que está no cadaleito.

7 comentarios:

Juan Cosaco dijo...

No sé lo que has escrito, porque me he quedado hipnotizado...
Rediox qué mirada!!

Oyros dijo...

Es curioso que se pueda resumir la vida de una persona en unas líneas.
Sobretodo si es una vida intensa. Sé que quedan muchas cosas en el tintero. Cosas íntimas, pensamientos y reflexiones que son las que nos diferencian.

Un minuto de silencio por esa mirada.

Eso de que se entiPD: nde todo... pues casi, pero no, aunque no recuerdo lo que no entiendo. He dicho.

Embaixada Prusiana dijo...

que siga viva pues!! ahora que el fanzine es cada 3 meses supongo que nos visitarán, sus líneas, más a menudo... un saludo ghata!!

Gata Vagabunda dijo...

Cosaco, sí: esos ojos fueron los que me engatusaron cuando la ví por primera vez (¿se puede engatusar a un gato?)

Oyros, quién sabe cómo era Alida. Yo quiero creer que esa mirada triste que aflora en todos sus personajes revela de ella lo que la actuación no puede ocultar.

Doña Embaixadora, larga vida a los prusianos del mundo. Un bico :*

Oyros dijo...

La tristeza en los ojos es difícil de ocultar. Puedes hacer muecas, forzar sonrisas, pero, cuando estás realmente triste, lo que hay en el fondo de los ojos es imposible de camuflar.

qué triste, no?

Peggy dijo...

Descubro tu blog , gata ..casualidades de otros enlaces ....me gusta el cine y lo que escribes :)

Gata Vagabunda dijo...

Peggy, un gusto recibirte en este Callejón.